Małgorzata Kalicińska otwarcie opowiedziała o tym, jak wygląda jej życie po śmierci męża. Jej ukochany odszedł we wrześniu 2025 roku po długich zmaganiach z chorobą. W rozmowie z magazynem "Viva!" powieściopisarka zdradziła, że codzienność po stracie bliskiej osoby wciąż jest dla niej dużym wyzwaniem.
Małgorzata Kalicińska wróciła do ostatniego roku życia męża. "Byłam zalana kortyzolem"
Pisarka przyznała, że skupia się przede wszystkim na teraźniejszości i na obowiązkach związanych z prowadzeniem domu oraz opieką nad dużą działką. - Dużo [myślę] o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? - zastanawiła się.
Kalicińska wyznała również, że w ostatnim czasie tworzy teksty, które określa mianem "epiematów", będących połączeniem epiki i poematu. To właśnie w nich opisuje emocje i doświadczenia związane z żałobą. Choć na razie nie planuje ich publikować, przyznała, że samo pisanie pomaga jej odnaleźć równowagę i lepiej radzić sobie z codziennością.
Kalicińska wspomniała także o kulisach powstawania swojej książki "Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach". Jak wyjaśniła, pracowała nad nią w ostatnim roku życia swojego męża. Tworzenie stało się dla niej formą ucieczki od trudnych emocji i sposobem na poradzenie sobie z ogromnym stresem.
Nie chciałam, żeby to był rozdzierający dramat oparty na historii mojego życia. Pisałam ją w ostatnim roku życia mojego męża. Włodek wtedy dużo spał, a ja… byłam zalana kortyzolem i przyjaciel lekarz kazał mi coś ze sobą zrobić. Pomyślałam, że najlepiej będzie, jeśli zajmę się tym, co lubię
- wyznała.
Małgorzata Kalicińska usłyszała poruszające słowa po śmierci męża. "Proszę zrobić miejsce na przyjaciela"
Autorka opowiedziała również o tym, co usłyszała kilka miesięcy po śmierci ukochanego podczas spotkania poświęconego starości. Jak przyznała, ta rozmowa skłoniła ją do refleksji nad przyszłością. - Kilka miesięcy po śmierci Włodka, gdy byłam na spotkaniu poświęconemu starości, podeszła do mnie piękna para. Pani powiedziała mi wtedy: 'Bardzo panią proszę, niech pani zrobi w życiu miejsce na przyjaciela. Nie na przyjaciółki, nie na koleżanki, bo to inna relacja - usłyszała od nieznajomej.
Następnie para opowiedziała swoją historię. Wyjaśnili, że dali sobie szansę na wspólne życie po tym, jak oboje stracili swoich życiowych partnerów. Jak podkreślili, nie chodziło o zastąpienie ukochanych osób, lecz o wzajemne wsparcie. - My oboje straciliśmy bliskich, ale dzięki temu, że siebie znaleźliśmy, jesteśmy po prostu zajęci różnymi czynnościami. Wie pani, tu nie chodzi o żadne romanse. Po prostu chodzi o to, żeby życie nie polegało na siedzeniu w fotelu i płakaniu za mężem. Nikt mi go nie zwróci, a jemu nikt nie zwróci żony, ale życie idzie dalej. Proszę o tym pomyśleć' - wspominała Kalicińska.
