Lizzie Velásquez
13 marca 1989 roku w Austin w Teksasie, 4 tygodnie przed terminem, Rita i Guadalupe Velásquez przywitali na świecie swoje pierwsze dziecko - Lizzie. Ich córeczka ważyła zaledwie 1,219 kg. Od lekarzy usłyszeli: Jeżeli w ogóle przeżyje następną dobę, to nigdy nie będzie chodziła, nigdy nie będzie mówiła, nigdy nic nie osiągnie. Nigdy nie będzie żyła jak inni ludzie. Państwo Velásquez odpowiedzieli jedynie:
Ok. A my ją zabierzemy do domu, będziemy ją kochać i wychowamy ją najlepiej, jak potrafimy. Normalnie.
Jak powiedzieli, tak zrobili. Wychowywali ją, zgodnie z deklaracją, całkowicie normalnie. No prawie, bo w ubranka zaopatrywali się w sklepach z zabawkami. Ich córka była tak drobna, że w zwykłych ubraniach dla niemowląt tonęła, pasowały na nią jedynie stroje dla lalek. Jeżeli chcecie uświadomić sobie, jak bardzo była mała, ułóżcie dłonie w garstkę, tak jak do czerpania wody. Lizzie mieściła się na nich cała.
Bulls
Państwo Velásquez wychowywali córkę w atmosferze bezwzględnej akceptacji. Do 5. roku życia dziewczynka nie miała świadomości, że wygląda inaczej niż inne dzieci. Pierwszym piekącym policzkiem od rzeczywistości było pójście do przedszkola.
Gdy pierwszy raz miałam iść do zerówki, czułam takie samo podekscytowanie jak chyba każdy dzieciak - wspominała Lizzie. - Z kim będę w grupie? Kto będzie moim wychowawcą? Czułam radosne "motylki w brzuchu". Zaopatrzona w elegancki worek z kapciami, pudełko na kanapki i tornistrem stanęłam w progu sali i zobaczyłam małą dziewczynkę, która oglądała książeczkę. Podeszłam do niej, a ona spojrzała na mnie jak na najstraszniejszą rzecz, jaką w życiu widziała.
Każdy w takiej sytuacji pomyślałby "co za okropne dziewuszysko, jest strasznie niegrzeczna". Z każdą kolejną minutą Lizzie doświadczała coraz dotkliwiej wrogości rówieśników. Nikt nie chciał się z nią bawić, ba podać jej zabawki, stanąć obok niej, siedzieć z nią przy stoliku. Dlaczego? Bo była inna.
Gdy szłam na plac zabaw, chciałam zjechać na zjeżdżali i była długa kolejka, to wystarczyło, że się zbliżyłam. Nagle nikogo nie było już przy zjeżdżalni - wspominała.
Bulls
Bulls
