Co zrobić, żeby umysł nam działał perfekcyjnie? Trzeba go ćwiczyć, wiadomo. Najlepiej systematycznie i na różne sposoby. Rozenek zachęca, by znaleźć sobie jakąś aktywność, która stanie się wyzwaniem - należy jej poświęcać codziennie minimum kwadrans.
Mogą to być ćwiczenia fizyczne, medytacja, czytanie książek o rozwoju. Ważne, abyś bez względu na wszystko znalazła czas na wybraną czynność w swoim rozkładzie dnia.
Skoro już planujesz czas, to pamiętaj też o pięciu minutach patrzenia na coś, co piękne, oddychając w skupieniu.
To da ci spokój i pozwoli podchodzić do świata także zmysłowo, nie tylko rozumowo.
Hmm. Nie wiem, czy mogę zaliczyć do tego moje zawieszki, które przytrafiają mi się codziennie, gdy się nad czymś zastanawiam. Patrzę wówczas niekoniecznie na rzeczy piękne (np. zalecane przez Rozenek drzewa). I nie jestem pewna, czy jestem wystarczająco skupiona na oddechu. Co do zasady - nie skupiam się na oddechu, to się po prostu dzieje samo... No chyba, że ćwiczę czy biegnę, ale na razie jesteśmy w rozdziale dotyczącym myślenia.
Zasuwaj!
Dalej jej tylko ciekawiej. Rozenek zaleca absolutny zakaz gdybania, za to należy się rozkoszować milionem możliwości zmian, bo to daje nam swobodę. Ha! Poza tym trzeba być głodną nowych "miejsc, wrażeń nowej wersji siebie" i co miesiąc zastanowić się nad swoimi pragnieniami - trzeba znaleźć coś, czego się pragnie, bo to uskrzydla. Pragnę wygrać w totka. Czuję mrowienie pod łopatkami, pewnie rosną skrzydełka.
Mrrrrr, odważnie! Zwłaszcza, gdy masz rację!
Nie bój się zmian! Ale jednocześnie nie planuj zbyt wielu zmian jednocześnie. Słuchaj głosu serca i intuicji. Nie wiem nawet, czy powinnam dawać te hasła w cudzysłów, bo Rozenek tych frazesów w cudzysłów nie daje, a zdecydowanie nie są to jej odkrywcze myśli. Przecież to wyświechtane i sprane slogany jak z reklamy. Takiej, przy której pracował Coelho.
Sypiąc jak z rękawa kolejnymi poradami: by nie rozpamiętywać przeszłości, by więcej się uśmiechać, by traktować swoje emocje, jak zmieniającą się pogodę (to wygodne, zawsze można potem się tłumaczyć komuś, kogo się na przykład ochrzaniło od góry do dołu, że to była taka letnia burza ? niespodziewana!). Wychodzi z Małgorzaty jednak i panna sprzątalska. Pojawia się magiczne zdanie ? że w posprzątanym pomieszczeniu "łatwiej uspokoić uczucia i myśli".
Jeśli posprzątany pokój to za mało - trzeba jechać w góry lub nad morze! Przecież uspokoić może przyroda. I wszystko jasne. Przy każdej mojej gonitwie myśli będę jechać 300 km, by powdychać jod. To będzie kilka wypraw tygodniowo, nie wiem jeszcze, jak pogodzę to z pracą... Jeśli jednak wpiszę to na moją listę potrzeb, to to się musi udać, PRAWDA? Zasadniczo, gdy już znajdę czas na to, by przemyśleć wszystko porządnie i stworzę listy moich zadań, pragnień i marzeń, to potem tylko pozostaje zakasać rękawy i myśleć o sobie. Nic trudnego.
Cenna rada z pogranicza
Po cennej poradzie z pogranicza "nie leń się" i "wszyscy umrzemy" - pozostaje tylko działać. Rozenek daje jasne wytyczne: bądź wytrwała, bądź pewna siebie, bądź dalekowzroczna. I żeby umysł ci nie uwiądł (co przy lekturze tej książki wydaje się nieuniknione momentami?), koniecznie rozwiązuj krzyżówki, baw się w sudoku. Pamiętaj jednak, że "chwila lenistwa wzmaga kreatywność". Nie wiem co prawda, jak do niemarnowania czasu (BO MAMY GO MAŁO!) mają się porady w stylu:
WHAAAAAT?!
czy "zajmij się aktywnością, w której nie jesteś dobra". Zgodzę się za to, że warto dużo podróżować. Choćby nad to morze, by oczyścić umysł.
Rozdział "Umysł" kończy się co prawda poradą, która zbiła mnie z pantałyku:
Zawsze możesz też pobawić się w Kopciuszka - zmieszać sól z pieprzem i potem oddzielić jedno od drugiego!
Obawiam się, że może mi nie starczyć życia, by robić wszystko, co mnie nudzi i czego nie lubię - zwłaszcza, że, jak rozumiem, generalnie chodzi o to, bym robiła to, co lubię? "Umysł" mnie skołował, za dużo sprzecznych danych. Może przy "Ciele" będzie prościej...
