Porzucili plan i korporację, potem ruszyli w świat. Mówią prawdę o finansach. "To była nauka oszczędzania"

- Pozbycie się balastu zbędnych przedmiotów i skupienie na przeżyciach to dla nas wspaniałe doświadczenie. Żyjąc w mieście, zapominamy, jak wielkim luksusem jest ciepła, bieżąca woda, czy toaleta, której nie trzeba obsługiwać - wyznają Jakub Tolak i Zofia Samsel w rozmowie z Plotkiem. Porozmawiałam z nimi na temat tego, jak życie w drodze wpływa na podejście do konsumpcjonizmu i o tym, czy taki lifestyle nie jest dziś idealizowany?
Porzucili plan i korporację, potem ruszyli w świat. Mówią prawdę o finansach. 'To była nauka oszczędzania'
fot. Instagram.com/foxesineden

Jakub Tolak znany jest szerszej publiczności z roli Daniela w serialu "Klan". Można go było oglądać także w takich produkcjach, jak "Londyńczyk" i "Francuski numer". Na ekranie zaczął jednak pojawiać się coraz rzadziej, aż w końcu całkowicie zrezygnował z aktorstwa. W 2019 roku, jeszcze wówczas ze swoją partnerką Zofią Samsel, wyruszyli w pierwszą długą podróż, co całkowicie odmieniło ich życie. Ona również porzuciła stałą pracę w korporacji, a para wspólnie zdecydowała o zakupie kampera. Obecnie prowadzą profil w mediach społecznościowych "Foxes in Eden", na którym dzielą się relacjami z podróży. W rozmowie z Plotkiem powiedzieli o tym, jak na początku zarabiali na życie, jak taki styl życia wpływa na podejście do konsumpcjonizmu i czy to naprawdę jest "slow life", którego szuka dziś wiele osób. Para ujawniła nam, że sami obecnie są w takim momencie, w którym potrzebują swojego miejsca na ziemi.

Zobacz wideo Manowska tak oszczędziła na podróży. Mieszkała w "kurniku"

Jakub Tolak i Zofia Samsel wyruszyli w podróż kamperem. "Dowiedzieliśmy się wiele o swoich potrzebach, granicach komfortu"

Katarzyna Albrycht: Co było tym przełomowym momentem, w którym postanowiliście zmienić swoje życie? Czy były chwile, kiedy żałowaliście decyzji o porzuceniu stabilnej pracy?

Jakub Tolak i Zofia Samsel: To był proces. Poznaliśmy się w 2016 roku i po paru miesiącach znajomości wyjechaliśmy na trzytygodniowy road trip po Kalifornii i sąsiadujących stanach. Spaliśmy wtedy na rozłożonych tylnych siedzeniach w bagażniku osobówki, ale mimo tak prostych warunków, droga nas wciągnęła. Spotkaliśmy też osoby z wyboru żyjące w kamperach na pełen etat. To był początek bakcyla. Dlatego podobne wypady do USA powtórzyliśmy w 2017 i 2018 roku. Po trzecim uznaliśmy, że chcemy sprawdzić się w dłuższej podróży, poznać siebie w zupełnie innym życiu niż dotychczas. Dlatego na początku 2019 roku kupiliśmy blaszak, przez dziewięć miesięcy przerabialiśmy go na kampera i pod koniec roku ruszyliśmy na południe Europy. Bez planu i bez ram czasowych. Droga jest nieprzewidywalna i na pewno bywały trudniejsze momenty. Ale nigdy nie żałowaliśmy tej decyzji na tyle, żeby wrócić do starego życia. 

W jednym z postów na Instagramie napisaliście, że wyjechaliście, mając 20 tys. oszczędności. Jak radziliście sobie finansowo na początku? I czy po rezygnacji z pracy odczuliście spadek poziomu życia?

To prawda, wyjechaliśmy ze stosunkowo niewielkimi oszczędnościami, ale mieliśmy w planach szukanie pracy w drodze. Nie spaliliśmy za sobą mostów, więc braliśmy również pod uwagę, że w razie problemów możemy wrócić do standardowego życia.

Początki to była nauka oszczędzania i minimalizmu. Zupełnie nam to nie doskwierało, a wręcz było uwalniającym i ważnym doświadczeniem. Dowiedzieliśmy się wiele o swoich potrzebach, granicach komfortu i bardzo doceniliśmy to, co już mamy, zamiast myśleć o tym, czego nam brakuje. To podobno całkiem niezła droga do poczucia szczęścia. 

Kiedy oszczędności zaczęły się kurczyć, znaleźliśmy pracę w drodze. Równolegle rozwijaliśmy nasz kanał na Youtubie i profil na Instagramie (Foxes in Eden), które z czasem, wraz z opowieściami o podróżach, stały się naszym źródłem dochodów. 

 

Czy mieszkając dłuższy czas na małej przestrzeni, jaką ma kamper, człowiek zaczyna dostrzegać, że tak naprawdę niewiele potrzeba do codziennego życia?

Nie ma uniwersalnych wniosków. Na pewno takie życie nie jest dla wszystkich i to jest w porządku. Ale w naszym przypadku rzeczywiście tak było - mała przestrzeń wcale nam nie doskwierała, bo w zamian zyskaliśmy wielki ogród, wolność i przygody.

Pozbycie się balastu zbędnych przedmiotów i skupienie na przeżyciach to dla nas wspaniałe doświadczenie. Żyjąc w mieście, zapominamy jak wielkim luksusem jest ciepła, bieżąca woda, czy toaleta, której nie trzeba obsługiwać. Warto czasem nabrać dystansu, żeby docenić to, co się ma. 

Trzeba nadmienić, że zaczęliśmy żyć w drodze przed pandemią, która dużo zmieniła w dostępności miejscówek "na dziko" (czyli poza kempingami, bo tylko z takich korzystaliśmy). Aktualnie nie jest łatwo znaleźć legalne, nieprzeludnione miejscówki tego rodzaju, vanlife w Europie stał się trudniejszy i mniej atrakcyjny.

Jak zmieniło się wasze podejście do konsumpcji? Czy rzeczywiście potrzebujecie dziś mniej?

Hm, na pewno bardziej zdajemy sobie sprawę z tego, gdzie leży nasza granica pomiędzy tym, co rzeczywiście potrzebne, a tym, co jest fanaberią, zachcianką, luksusem. Dzięki temu decyzje podejmujemy bardziej świadomie. Nie znaczy to, że żyjemy w ascezie, "na minimalu" albo że gloryfikujemy takie podejście. Zawsze byliśmy zwolennikami balansu, a dzięki większej świadomości łatwiej jest nam ten balans utrzymać. Generalnie, nie jesteśmy zbyt podatni na modę i z pewnością nie musimy mieć wszelkich nowości. Idziemy swoją drogą. 

Jakub Tolak i Zofia Samsel mówią wprost. "Z pewnością istnieje zjawisko romantyzowania życia w drodze"

Obecnie coraz więcej młodych ludzi nie chce mieć sztywnych godzin pracy, a także brać udziału w wyścigu szczurów. Jakie cechy trzeba mieć, żeby odnaleźć się w takim stylu życia, nakierowanym na podróże i poznawanie świata? Może trochę idealizujemy pracę zdalną i życie "poza systemem"?

Oj, z pewnością istnieje zjawisko romantyzowania życia w drodze. Social media lubią wypaczać rzeczywistość, a wielu twórców pokazuje tylko piękne i pozytywne aspekty swoich wyborów. A to jest po prostu życie - ma swoje blaski i cienie. Jakie cechy? Z naszego doświadczenia wynika, że ważna jest otwartość na zmiany, elastyczność, zaradność w sytuacjach nieprzewidzianych. Otwartość na pewien stopień dyskomfortu. Trzeba też mieć potrzebę kontaktu z naturą i otwartość na inność, bo są one nieodzownymi składowymi podróżowania.

Czy taki styl życia pomaga zwolnić i znaleźć równowagę między pracą a odpoczynkiem?

Tworząc treści z drogi, nie zawsze umieliśmy ten balans znaleźć. Zbieranie materiałów na cotygodniowy odcinek na Youtube potrafiło zabrać większą część tygodnia, a przecież wyjechaliśmy w poszukiwaniu czasu dla siebie. Paradoksalnie, również w takim stylu życia musieliśmy na bieżąco uczyć się tej równowagi. W tym kontekście, elastyczne godziny pracy powodowały, że balans był trudniejszy.

W 2024 roku oboje mieliście poważne problemy ze zdrowiem. Czy to zmieniło wasze podejście do życia w podróży?

Obydwoje przeszliśmy operację serca. Kuba miał wymianę aorty, Zosia wymianę zastawki. Było to pokłosie wad wrodzonych. Kiedy ruszaliśmy w 2019 roku, wiedzieliśmy, że u Kuby tętniak się powiększa i za jakiś czas będzie potrzebna operacja.

Wbrew pozorom ta wizja przyspieszyła decyzję o wyjeździe - liczyliśmy się z możliwością, że po operacji może być różnie, więc trzeba gonić marzenia, póki lekarze dają zielone światło. Operacja Zosi była zaskoczeniem. Okazało się, że ciąża obciążyła serce i powiększyła wadę wrodzoną. To był trudny czas. Obydwoje dochodziliśmy do siebie niemal równolegle.

Ale kiedy lekarze pozwolili, znów ruszyliśmy w drogę. Czy coś się zmieniło w naszym podejściu? Może jesteśmy nieco bardziej uważni na sygnały z naszych organizmów? Ale staramy się nie skupiać na tym, na co nie mamy wpływu.

 

Jak pojawienie się dziecka zmieniło wasze podejście do podróżowania i wolności?

Wbrew pozorom, dziecko zmieniło nasze podróże bardziej niż operacje serc, haha. Dokładnie tak samo, jak w życiu osób żyjących stacjonarnie. Musieliśmy wymienić dom na kółkach na większy, wydzielić w nim pokój dla Tosi. W pierwszą, półroczną podróż ruszyliśmy, kiedy Tosia miała pięć miesięcy. Teraz ma cztery lata i wyjeżdżamy na około trzy miesiące. Jesteśmy wrażliwi i czujni na jej potrzeby, a one się przecież zmieniają. Przejazdy trwają dłużej, otworzyliśmy się na wizyty na kempingach, gdzie Tosia ma place zabaw, rozrywki i towarzystwo. Wybieramy kierunki i miejscówki ciekawe i bezpieczne dla dziecka. Jest mniej trekkingów, a więcej "bycia" wokół kampera. Wszystko nieco zwolniło, uspokoiło się, a wolność w drodze postrzegamy bardziej jak możliwość swobodnego spędzania rodzinnego czasu, a mniej jako eksplorację dzikich i niedostępnych miejsc.

Czy rozważacie kiedyś powrót do tradycyjnego życia - mieszkanie w jednym miejscu i posiadanie stałej pracy?

To jest raczej ciągła ewolucja potrzeb. Mieliśmy marzenie o życiu w drodze i je spełniliśmy. Na pewno nie chcemy, aby decyzja o szukaniu wolności, przewrotnie stała się naszym "więzieniem", dlatego nie trzymamy się kurczowo tej wizji i obserwujemy, czy to wciąż nasz świadomy wybór.

Od jakiegoś czasu pojawiła się w nas potrzeba "swojego miejsca na ziemi" i wiemy, że wiele ekip vanlife również przechodzi taki proces. Nie znaczy to, że chcemy wrócić do przeszłości - po tylu doświadczeniach byłoby to niemożliwe.

Może będzie to "pół na pół", trochę drogi, trochę stacjonarnie? A może jeszcze coś innego? Od kiedy jest z nami Tosia, jej głos również się liczy. Zobaczymy, co przyniesie przyszłość. A póki co, od nowego roku ruszamy w stronę Turcji. Tam nas jeszcze nie było!

Więcej o: