Pierwsza miłość, złe relacje z bratem, ojciec w PZPR... Co ukształtowało Nergala?

W domu tradycja była ozdobnikiem, odczuwał dysonans między tym, co symbolizował krzyż wiszący na ścianie, a praktyką. Miał zostać ministrantem, ale wcześnie się zbuntował, mimo to w podstawówce miał z religii dobre oceny. Zamiast na nabożeństwa dla młodzieży chodził ze swoją ekipą z podwórka na bagietki z pieczarkami i sok marchwiowy.

Nawet wtedy, gdy uważałem siebie za katolika, kościołów nie cierpiałem. Tak działał mój instynkt - mówi w biografii.

Facebook/Adam ''Nergal

W maju 2011 roku dokonał aktu apostazji.

Ojciec Adama, Zenon, należał do PZPR. Pracował jako technolog budowy okrętów w stoczni imienia Lenina. Do matki, Ireny, zawsze zwracał się po imieniu.  Pracowała w fabryce łożysk w Bomecie. Oboje go rozpieszczali. Chociaż w domu nie przelewało się, to znajdowali fundusze na spełnienie marzeń syna. Kupili mu komputer ZX81, wszyscy chcieli go wtedy mieć. Nergal jednak szybko stracił zapał do gier i kiedy już go dostał, nawet go nie włączył. Do dziś mu z tego powodu głupio. Od rodziców dostał też pierwszą gitarę:

To był rok 1983 lub 1984. Siedziałem w piżamie i czekałem, aż ojciec wróci z pracy. Wszedł do mieszkania, w ręku trzymał gitarę [...]. Jak ją zobaczyłem, wpadłem w ekstazę.

KAPIF

Zenon i Irena byli bardzo wyrozumiali. Zamykali się w kuchni, by ich najmłodszy syn mógł ćwiczyć:

Siadałem na łóżku i bezsensownie uderzałem prawą ręką w struny. Wydawały wciąż jeden i ten sam dźwięk. Śpiewałem do tego akompaniamentu wszystkie piosenki, które znałem ze szkoły czy telewizji. Tak się wszystko zaczęło.

Swoboda, jaką dawali mu rodzice i wsparcie w rozwijaniu pasji wpłynęły na jego osobowość. Zapewne gdyby nie wychowanie, jakie otrzymał, nie byłby tym, kim teraz jest.

Jestem wdzięczny rodzicom za to, jak mnie wychowali. Od małego mogłem brać życie w swoje ręce. Nauczyłem się odpowiedzialności i bycia samodzielnym. Nie musiałem uczyć się gry na pianinie, nie kazali mi chodzić na balet. Języków uczyłem się, bo chciałem, a nie dlatego, że ktoś to na mnie wymuszał. Mogłem uprawiać sztuki walki, grać na gitarze. Nikt mi tego nie zabraniał. Przeciwnie, rodzice wszystko mi ułatwiali.

Paweł, starszy o osiem lat od Adama, był niespokojnym duchem i zupełnym przeciwieństwem młodszego brata. Sprawiał problemy wychowawcze, ledwo skończył szkołę podstawową. Nie znosił obowiązków, wolał imprezować:

Interesowały go głównie imprezy, dziewczyny i siłownia [...]. Żyliśmy w jednym pokoju, ale obok siebie, nie razem - powiedział w książce-wywiadzie "Spowiedź heretyka. Sacrum. Profanum".

Agencja Gazeta

Paweł był buntownikiem. W jego szufladach znajdowały się ulotki i broszury Solidarności. Nergal je znał, bo dzielił z bratem pokój. Słuchał Perfectu i opowiadał Adamowi, że "chcemy być sobą", tak naprawdę oznacza: "chcemy bić ZOMO". W tym czasie ojciec słuchał spotkania KC PZPR. Mimo przynależności do partii, nie wymagał od synów, by mieli takie same poglądy.

Mimo więzi krwi i wspólnego pokoju, bracia toczyli ze sobą wojnę:

Nasze stosunki były złe, nawet bardzo złe. Traktował mnie z góry, praktycznie nie rozmawialiśmy ze sobą. Być może dlatego, że rodzice wychowywali mnie inaczej, do Adasia podchodzili łagodniej. Paweł mógł czuć żal. Zresztą jego stosunki z rodzicami też były napięte. Bardzo szybko je zerwał.

Paweł uciekł z domu i rozpoczął życie na własną rękę:

Pracował jako dostawca owoców. Pewnego dnia matka jak zwykle przyszykowała mu kanapki na drogę. Wziął mały tobołek i wyszedł z domu. Nie wrócił. Jego koledzy poinformowali nas, że wyjechał za granicę. Zobaczyłem go dopiero kilka lat później.

KAPIF

Uciekł do Hiszpanii, Francji, a później na Półwysep Iberyjski. Często mieszkał w tragicznych warunkach, np. na skłotach. Pracował na budowach bez formalnego zatrudnienia. Mimo to oszczędzał pieniądze, więc dorobił się własnego mieszkania i sklepu. Założył rodzinę.

Pokazał mi, na czym polega prawdziwa determinacja. Być może miał na moje życie większy wpływ, niż chciałbym to przyznać - wyznał Nergal.

Celina, pierwsza miłość Nergala, mieszkała w tym samym bloku co on, znali się od dziecka. Razem uczyli się grać na gitarze. Chodzili do jednej szkoły. Na początku była kumpelą. W liceum ich kontakt się urwał. Widywali się sporadycznie. W tym czasie Celina wypiękniała. Nie obchodziło ją to, że wszyscy się w niej podkochiwali. Nergal postanowił wziąć sprawy w swoje ręce i zadzwonił do niej przez domofon. To był impuls. Rozmawiali. Szybko po tym zdarzeniu stali się parą. Imponowała mu jej inteligencja i znajomości angielskiego. Była odważna wzięła udział w pierwszej sesji zdjęciowej zespołu, na której pokazała gołą pierś. Robiła wszystko to, co on.

Wypełniłem jej świat swoją pasją. Przynosiłem kasety, słuchała zaciekawiona. Z czasem zaczęła wchodzić głębiej w klimat.

Byli szczęśliwi, uzupełniali się, ale Nergalowi przestało to wystarczać:

Tak naprawdę byłem jednak frajerem. Po trzech latach poczułem znużenie, zacząłem interesować się innymi kobietami... Gdybym mógł cofnąć czas, strzeliłbym sobie w pysk i powiedział: "Gościu, ku**a, ochłoń".

AG

Celina wkrótce miała nowego chłopaka, co było ciosem dla ego Nergala.

Zacząłem cierpieć i tęsknić, ale powrotu nie było. Straciłem kontrolę. Pojechałem wtedy w kolejną podróż do Skandynawii. Tym razem sam. Musiałem uciec.

Nergal, jak każdy w PRL-u, był zafascynowany Zachodem i filmami karate. Miał szczęście, bo jego rodzice mieli odtwarzacz VHS.

Sporty walki stały się częścią mojego życia, prawie tak ważną, jak muzyka [...]. [W dżudo - przyp. red.] byłem bardzo sumiennym uczniem. Nie odpuszczałem żadnego treningu. Miałem też o co walczyć. Najlepsi zawodnicy w szkole, w nagrodę za swoje wyniki, dostawali wejściówki na basen. To naprawdę była ekskluzywna rozrywka.

Razem z kolegą, Baalem, wymyślali nowe techniki, później je opisywali i rozrysowywali w zeszytach.

Cały czas trzymam te wspaniałe woluminy - mówi z sentymentem.

Nergal zdobył żółty pas w dżudo, ćwiczył też vo vi nam viet vo dao - wietnamską sztukę walki. Do dziś codziennie ćwiczy, stretching stał się jego codziennym rytuałem.

Kapif

Miał jeszcze jedną pasję - rysowanie. Swoimi umiejętnościami wykazywał się w gazetce szkolnej:

Spędzałem całe godziny zamalowując zeszyty. Tworzyłem własne komiksy. Rysowałem głównie sceny batalistyczne.

Największą pasją okazała się jednak muzyka. Zafascynowała go gitara. Słuchał Perfectu i Kombi:

Na początku zafascynował mnie po prostu wygląd gościa z gitarą. To działało na moją wyobraźnię. Mniejsze znaczenie miało to, czego słuchałem. Cieszyła mnie każda muzyka [...]. Dziś koleguję się z Grześkiem Skawińskim [...]. Nic nie poradzę, ale "Słodkiego miłego życia" czy "Black and white" strasznie mi się wbiły w głowę. Tak chyba działa sentyment.

Mieszkał w typowym peerelowskim pokoju nastolatka, z meblościanką i półką z puszkami po piwie. Na ścianach wisiały plakaty ZZ Top i Ex Dance. Na muzyczną edukację młodego Adama miał wpływ dziadek, Klemens Iwicki.

Rodzina od strony mamy, była bardzo muzykalna. Niemal wszyscy Iwiccy na czymś grali. Na akordeonach, skrzypcach, gitarach... Dziadek pokazał mi, jak grac walczyka. To był jedyny raz, kiedy basowe struny obsługiwałem kciukiem.

AG

Marzył o występach na scenie:

Udawałem, że gram na kiju od miotły, ale nie myślałam, że zostanę muzykiem. To były raczej zwykłe dziecinne marzenia.

Lubi, gdy o nim mówią, ale by tworzyć, musi być sam:

To może banał, ale samotność nakręca przy tworzeniu. Kiedy pomyślę sobie, że gdy wezmę do ręki gitarę, ktoś będzie krzątał się po domu, to czuję, że nic by z tego nie wyszło. Nawet gdyby to była bliska mi osoba. Sam dźwięk, który generuje obecność, bywa przeszkodą.

fot. Agencja Gazeta

Jakim człowiekiem jest Nergal? Pełnym sprzeczności, pewnym siebie, zdolnym i odważnym. Bez wątpienia, gdyby nie dom, w jakim się wychował oraz tolerancyjni i wspierający jego pasje rodzice byłby dzisiaj innym człowiekiem.