Zdobyła sławę za sprawą roli u skandalisty europejskiego kina. W "Przełamując fale" Larsa von Triera Emily Watson wcieliła się w Bess McNeill - młodą kobietę, która pragnie wyzwolić się od restrykcyjnych zasad surowej, religijnej społeczności. Po wypadku swojego męża Bess zaczyna podejmować coraz bardziej dramatyczne decyzje, przekraczając granice narzucone jej przez otoczenie. Rola przyniosła 29-latce pierwszą nominację do Oscara. Ale jednocześnie sprawiła, że sama Emily musiała zerwać ze swoją przeszłością. Bo scenariusz "Przełamując fale" nie przypadł do gustu członkom School of Philosophy and Economic Science - sekcie, w której dorastała Emily Watson. Dziś aktorka mówi wprost, że organizacja usiłowała zmusić ją do rezygnacji z roli. Ona wybrała jednak swoje marzenia. Emily Watson podkreślała: aktorstwo uratowało mi życie. Jej historia sama w sobie mogłaby posłużyć za filmowy scenariusz.
Pytana o swoją młodość, urodzona 14 stycznia 1967 roku w Londynie Emily Watson opisywała siebie jako "miłą angielską dziewczynę z klasy średniej". Córka architekta i nauczycielki angielskiego w prestiżowej brytyjskiej szkole sprawiała wrażenie przykładnej panienki z dobrego domu. "Chciałabym powiedzieć, że byłam zbuntowaną nastolatką, ale nie byłam" - przekonywała aktorka w jednym z wywiadów. Dopiero po latach zdobyła się na szokujące wyznanie.
"Część mojego dzieciństwa była bardzo szczęśliwa, ale część niezwykle dziwna" - zaczęła Emily Watson, a następnie dodała: "Miałam kochającą rodzinę, dorastałam jednak w czymś w rodzaju religijnego kultu, który był bardzo surowy" - mówiła.
Londyńska School of Philosophy and Economic Science - konserwatywna organizacja, dziś określana mianem sekty - promowała tradycyjne role płciowe i restrykcyjną etykę seksualną. Młoda dziewczyna początkowo była wierna tym zasadom. Problem pojawił się jednak, kiedy wybrała aktorstwo jako swoją drogę zawodową.
Emily Watson wcześnie odkryła w sobie aktorską iskrę. Pierwsze kroki stawiała na scenie prestiżowej Royal Shakespeare Company. Wkrótce potem zadebiutowała na ekranie jako Rosalie w telewizyjnej adaptacji szekspirowskiego "Snu nocy letniej". Był rok 1994, a już dwa lata później miał nadejść prawdziwy przełom - zarówno w życiu prywatnym Emily, jak i w jej karierze. Bo po tym, jak Helena Bonham Carter odrzuciła propozycję roli Bess Mc Neil w "Przełamując fale", Watson wygrała casting do produkcji Larsa von Triera. Kreacja zapewniła jej nominację do Oscara, Złotego Globu, nagrody BAFTA oraz statuetkę dla Najlepszej europejskiej aktorki roku. Ale zanim ją przyjęła, aktorka musiała stawić czoła członkom sekty.
Decyzja, która zmieniła jej życie
Kiedy Emily Watson wyznała, że dostała rolę von Triera, napotkała stanowczy sprzeciw członków konserwatywnej wspólnoty, którą dziś zarówno ona, jak i inni, którzy wyrwali się z jej okowów, nazywają wprost sektą. "Kiedy powiedziałam ludziom ze School of Economic Science, że wystąpię w tym filmie, zostałam wezwana i bez ogródek powiedziano mi, że nie powinnam tego robić. Usłyszałam, żebym poszła swoją 'niegodną' drogą" - wyznała aktorka w rozmowie z magazynem "Variety" podczas Festiwalu Filmowego w Sarajewie.
Emily musiała wówczas podjąć niezwykle trudną decyzję. Postanowiła jednak nie zaprzepaścić otrzymanej od losu szansy i postawić na własne marzenia. "Byłam bardzo pobożną młodą osobą. Bardzo mocno to przeżywałam. Potrzebowałam trochę czasu, żeby odnaleźć własną drogę" - powiedziała Emily Watson, która występując w "Przełamując fale" miała 29 lat. "Byłam zrozpaczona, ale jednocześnie poczułam, że moje serce dostało skrzydeł. To była niesamowita wolność. Wiedziałam, że powinnam zaufać temu uczuciu, bo to moje prawdziwe ja prowadzi mnie na właściwą ścieżkę" - dodała aktorka.
Szybko okazało się, że Emily Watson podjęła najlepszą możliwą decyzję. Bo rola u Von Triera stała się dla niej przepustką do kariery. "Przełamując fale" zadebiutowało podczas Festiwalu Filmowego w Cannes w 1996 roku. Zarówno film, jak i rola Emily, zostały świetnie przyjęte. Dziś aktorka dostrzega w tej historii wiele podobieństw do własnego życia, ale jednocześnie dodaje, że w czasie pracy nad filmem nie widziała jednak jeszcze wszystkich tych analogii. "Wiedziałam, że czuję więź z tą postacią" - przyznała jednak aktorka.
Na canneńskiej widowni znaleźli się również rodzice Emily. Choć pozostali oni członkami organizacji School of Philosophy and Economic Science, postanowili wspierać córkę w jej marzeniach. "To było trochę niezręczne, ponieważ z jednej strony wspierali mnie i byli bardzo mili. Mój tata, wychodząc z tego seansu, był blady. Każdy ojciec, który oglądałby ten film, zareagowałby w ten sposób" mówiła Watson. I dodała: "To była bardzo złożona sytuacja. Z czasem jednak dojrzeliśmy, porozmawialiśmy i wszystko między nami ułożyło się dobrze" - podkreślała po latach.
Emily Watson potrzebowała jednak czasu, aby otworzyć się przed światem na temat swojej historii. "Chciałam wypaść jak najbardziej normalna, nudna osoba na świecie, ponieważ dopuszczenie kogokolwiek do siebie, pozwolenie komukolwiek, żeby dowiedział się o mnie czegokolwiek, nie było bezpieczne" - wspominała w rozmowie z magazynem "Variety".
Po roli u Von Triera kariera Emily Watson świetnie się rozwijała. Za rolę w filmie "Hilary i Jackie" aktorka otrzymała kolejną nominację do Oscara. Później wystąpiła m.in. w takich obrazach jak "Gosford Park", "Punch-Drunk Love", a także "Teoria wszystkiego" i w serialu HBO "Czarnobyl". Niedawno mogliśmy ją oglądać w filmie "Hamnet". Ale Watson podkreśla, że aktorstwo to dla niej coś znacznie więcej niż tylko droga zawodowa. To właśnie praca pozwoliła jej nie tylko odzyskać niezależność z dala od sekty, ale i odnaleźć własną tożsamość. "Aktorstwo uratowało mi życie" - wyznała wprost jakiś czas temu Emily Watson.
