Mąż Ewy Gawryluk jest nauczycielem. "Chętnie zamieniłbym część wolnego na 40-godzinny tydzień pracy"

Iwona Smyrak
Czy pasja i poczucie misji wystarczą, by odnaleźć się w zawodzie nauczyciela? Jak wygląda codzienność pedagoga poza szkolnymi lekcjami i z jakimi wyzwaniami mierzy się dziś polska oświata? W rozmowie z Iwoną Smyrak Piotr Domaniecki opowiada o realiach pracy w szkole, problemach z wynagrodzeniami, odpowiedzialności za bezpieczeństwo uczniów oraz potrzebie budowania relacji opartych na zaufaniu.
Piotr Domaniecki, Ewa Gawryluk
instagram.com/piotr.domaniecki/

Piotr Domaniecki przez lata był związany ze światem piłki nożnej, gdzie jako trener specjalizował się w szkoleniu bramkarzy. Pracował m.in. w Legii Warszawa i Stali Stalowa Wola, a dziś swoje doświadczenie wykorzystuje również w pracy z młodzieżą. Choć wielu może kojarzyć go przede wszystkim jako męża aktorki Ewy Gawryluk, z którą brał udział w programie "Afryka Express", nie każdy wie, że na co dzień pracuje jako nauczyciel wychowania fizycznego i nauczyciel świetlicy szkolnej. To właśnie z perspektywy pracy w oświacie w rozmowie z Iwoną Smyrak opowiedział o wyzwaniach, z jakimi mierzą się dziś nauczyciele. W wywiadzie poruszono także temat wynagrodzeń w polskiej szkole, odpowiedzialności związanej z pracą z młodzieżą oraz powodów, dla których coraz więcej młodych osób rezygnuje z tego zawodu. Nie zabrakło także tematów szczególnie ważnych w ostatnich dniach - bezpieczeństwa uczniów po tragicznych wydarzeniach w Ostrołęce i Leszczydole-Nowinach. 

Zobacz wideo Pierwsza nauczycielka Dody ocenia film dokumentalny o niej. To przekazała tacie gwiazdy

Ostatnio ponownie głośno zrobiło się o zarobkach nauczycieli. Temat wrócił do mediów między innymi za sprawą Pana wpisu, w którym pokazał Pan przelew za jedną godzinę ponadwymiarową wynoszący 33,77 zł netto. Dlaczego, Pana zdaniem, mimo kolejnych lat dyskusji, protestów i zapowiadanych zmian, zarobki nauczycieli wciąż budzą tak duże kontrowersje?

Trzeba pamiętać o jednej rzeczy. Zawsze staram się spojrzeć na ten temat z dwóch stron. Z jednej strony nauczyciele mają mniejszy wymiar godzin pracy, ale z drugiej strony bardzo dużo czasu poświęcają również na pracę w domu, przygotowanie do lekcji czy sprawdzanie prac uczniów. Często słyszymy komentarze, że nauczyciele mają dużo wolnego i długie wakacje. Z mojego punktu widzenia mogę powiedzieć, że bardzo chętnie zamieniłbym część tego wolnego na krótszy okres odpoczynku i 40-godzinny tydzień pracy, gdyby wiązało się to z wynagrodzeniem na odpowiednim poziomie. Uważam, że zarobki nauczycieli są zdecydowanie niewystarczające. Jednocześnie, choć nie do końca zgadzam się z krytyką naszego środowiska, potrafię zrozumieć, skąd biorą się głosy osób, które uważają, że nauczyciele pracują niewiele. Nie oddaje to jednak w pełni rzeczywistego zakresu naszych obowiązków.

Mam wrażenie, że spora część społeczeństwa zapomina, że praca nauczyciela nie kończy się w momencie wyjścia ze szkoły.

Przez 25 lat pracowałem jako trener piłki nożnej, specjalizując się w szkoleniu bramkarzy. Dużą część tego czasu poświęciłem pracy z młodzieżą, dlatego wiem, że zaangażowanie w taki zawód nie kończy się wraz z zakończeniem formalnych godzin pracy. Trener jest w pewnym sensie w pracy przez całą dobę i to podejście przeniosłem również do pracy nauczyciela. Jeżeli muszę skontaktować się z rodzicami, czy to mailowo, czy telefonicznie, nie mam problemu, żeby zrobić to również po godzinach pracy.

Dlatego uważam, że krzywdzące jest sprowadzanie pracy nauczyciela wyłącznie do liczby godzin spędzonych w szkole. Często słyszymy, że pensum wynosi 18, 20 czy 26 godzin i na tym kończą się obowiązki nauczyciela. Tymczasem rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej, ponieważ nasza praca obejmuje znacznie więcej zadań niż samo prowadzenie lekcji.

Uważam również, że jednym z fundamentów dobrze funkcjonującego państwa jest odpowiednie wynagradzanie osób wykonujących zawody o szczególnym znaczeniu społecznym. Mam tu na myśli przede wszystkim pracowników ochrony zdrowia, wojska, policji, a także nauczycieli. W tej ostatniej kwestii wciąż mamy w Polsce sporo do nadrobienia.

Praca z młodzieżą wiąże się nie tylko z przekazywaniem wiedzy, ale również z ogromną odpowiedzialnością za uczniów, ich rozwój i bezpieczeństwo. To także obciążenie emocjonalne i psychiczne, ponieważ nauczyciele często stykają się z problemami młodych ludzi, które wykraczają poza mury szkoły. Czy uważa Pan, że ten wymiar pracy nauczyciela jest dostatecznie dostrzegany i doceniany?

Przede wszystkim jest to zawód, który wymaga pasji. Trzeba lubić pracę z młodzieżą i potrafić nawiązywać z nią relacje, a także budować wzajemne zaufanie i zrozumienie. Jednak tak, jak pani wspomniała, kluczową kwestią jest również ogromna odpowiedzialność. Dotyczy ona zarówno rozwoju psychofizycznego uczniów i ich wychowania, jak i zapewnienia im bezpieczeństwa podczas pobytu w szkole.

Szczególnie widać to podczas zajęć wychowania fizycznego czy pracy na świetlicy, gdzie wiele sytuacji ma dynamiczny charakter i wymaga szybkiego reagowania. Nauczyciel musi być przygotowany na różne okoliczności i mieć świadomość, że odpowiada za uczniów znajdujących się pod jego opieką. Dlatego uważam, że odpowiedzialność nauczyciela powinna być oceniana wielowymiarowo, z uwzględnieniem nie tylko zakresu obowiązków, ale również ich specyfiki i obciążenia, jakie ze sobą niosą.

Coraz częściej młodzi nauczyciele decydują się na rezygnację z pracy w szkole, ponieważ obciążenie psychiczne okazuje się dla nich zbyt duże. 

To bardzo ważna kwestia. Rozumiem, dlaczego część młodych nauczycieli decyduje się na odejście z zawodu. W moim przypadku droga zawodowa wyglądała nieco inaczej. Przez wiele lat pracowałem jako trener, a w szkole pracuję od sześciu lat. Mam już za sobą pewne doświadczenia, które ukształtowały moje podejście do pracy z młodzieżą.

Chciałbym jednak zwrócić uwagę na jeszcze jeden istotny problem. Polskie szkoły publiczne mierzą się z coraz większymi wyzwaniami związanymi z potrzebami uczniów. Wielu z nich zmaga się z poważnymi trudnościami, z którymi nie zawsze potrafi sobie poradzić w standardowym środowisku szkolnym. W dużych, ogólnodostępnych placówkach nie każdy uczeń jest w stanie odnaleźć się i otrzymać wsparcie adekwatne do swoich potrzeb.

Sytuacja ta stanowi również duże obciążenie dla nauczycieli, którzy często nie dysponują odpowiednimi narzędziami, aby skutecznie pomóc takim uczniom czy wpłynąć na współpracę z ich rodzicami. Brakuje im również możliwości sprawnego kierowania uczniów do placówek, które byłyby lepiej dostosowane do ich potrzeb i mogłyby zapewnić im specjalistyczną pomoc. W efekcie odpowiedzialność za rozwiązywanie bardzo złożonych problemów spoczywa na nauczycielach, którzy nie zawsze mają odpowiednie warunki i kompetencje, by samodzielnie sobie z nimi poradzić.

Co Pana zdaniem należałoby zmienić, aby zawód nauczyciela stał się bardziej atrakcyjny dla młodych ludzi? 

Na pewno trzeba wziąć pod uwagę czasy, w których żyjemy. Świat się zmienia, dlatego my również musimy się do tych zmian dostosowywać, zarówno jako nauczyciele, jak i jako ludzie. Żyjemy w rzeczywistości, która staje się coraz bardziej skomercjalizowana, a kwestie materialne odgrywają coraz większą rolę. Nie oznacza to oczywiście, że wynagrodzenie powinno być jedynym czynnikiem decydującym o wyborze zawodu, ale nie można też udawać, że nie ma ono znaczenia.

Istotna jest pasja i poczucie misji, ale równie ważne jest przywrócenie zawodowi nauczyciela należnego szacunku. To wiąże się również z kwestiami finansowymi, ponieważ młodzi ludzie, podejmując decyzje dotyczące swojej przyszłości zawodowej, muszą brać pod uwagę także swoje możliwości utrzymania się i rozwoju. Wynagrodzenia nauczycieli początkujących wciąż stanowią poważny problem. Dlatego nie dziwię się, że część osób rezygnuje z pracy w szkole, kiedy zderza się z rzeczywistością, która okazuje się znacznie trudniejsza, niż zakładali. Obciążenie obowiązkami, duża odpowiedzialność i niewspółmierne do nich zarobki mogą skutecznie zniechęcać do pozostania w tym zawodzie.

Z pewnością nie pomaga również to, że młodzi ludzie widzą, że nawet wieloletni staż pracy nie zawsze przekłada się na wynagrodzenie adekwatne do doświadczenia, zaangażowania i odpowiedzialności nauczyciela. Jeśli perspektywa finansowa po wielu latach pracy nadal nie daje poczucia stabilności i sprawiedliwego wynagrodzenia, trudno oczekiwać, że młode osoby będą chętnie wybierać tę ścieżkę zawodową i wiązać z nią swoją przyszłość.

To tylko jeden z problemów. Kolejnym jest fakt, że pracuję w dwóch szkołach. Choć łączne wynagrodzenie pozwala mi na w miarę stabilne funkcjonowanie, wiąże się to z dużym obciążeniem i koniecznością godzenia wielu obowiązków. Muszę dojeżdżać między placówkami, przygotowywać się do zajęć w każdej z nich i dostosowywać do ich organizacji pracy. W efekcie człowiek jest niejako rozdarty między dwoma miejscami, a to wymaga dodatkowego czasu i energii.

Praca w jednej szkole pozwoliłaby mi w pełni skoncentrować się na uczniach, lepiej organizować swoje obowiązki i bardziej zaangażować się w życie placówki. Tymczasem często spotykamy się z argumentem, że skoro nauczyciele mają mniejsze pensum, czyli obowiązkowy wymiar godzin zajęć, mogą podjąć pracę w drugiej szkole. Oczywiście jest to pewne rozwiązanie, ale trzeba pamiętać, że odbywa się ono kosztem czegoś innego. Rozproszenie między dwiema placówkami oznacza mniej czasu i energii, które można poświęcić każdej z nich, a w konsekwencji może odbijać się również na jakości pracy.

Problem niskich wynagrodzeń nauczycieli powraca od lat, mimo organizowanych strajków i kolejnych dyskusji na temat sytuacji w polskiej oświacie. Dlaczego, Pana zdaniem, do tej pory nie udało się trwale rozwiązać tej kwestii? 

Mogę anegdotycznie powiedzieć, że czasami, rozmawiając w naszym środowisku, odnosimy wrażenie, że nie zawsze potrafimy się odpowiednio zorganizować i skutecznie walczyć o swoje prawa. Oczywiście to tylko pewna obserwacja, bo doskonale wiemy, że inne grupy zawodowe, choćby górnicy, często w trudnych i niejednokrotnie dramatycznych okolicznościach wywalczyli sobie określone przywileje i rozwiązania.

W moim przekonaniu niezwykle istotną kwestią jest jednak etyka zawodowa i poczucie misji. W przypadku nauczycieli czy pracowników oświaty nie chodzi wyłącznie o wykonywanie obowiązków zawodowych. Chodzi przede wszystkim o młodego człowieka, który nie ponosi żadnej odpowiedzialności za spory między dorosłymi, a mimo to często staje się ich największą ofiarą. Oczywiście można powiedzieć: "Nie przyjdę do pracy, bo strajkuję". Tylko co wtedy mamy powiedzieć dzieciom? Co mają powiedzieć im rodzice? Co stanie się z uczniami, którzy potrzebują nie tylko lekcji, ale również opieki i poczucia bezpieczeństwa? Wyobraźmy sobie sytuację, w której nagle przestają funkcjonować szkoły, a dzieci zostają bez opieki. W takiej sytuacji to właśnie one ponoszą konsekwencje decyzji, na które nie mają żadnego wpływu.

Warto przypomnieć sobie okres pandemii. Jednymi z pierwszych instytucji, które uruchomiły zajęcia opiekuńcze, były szkoły. Miało to ogromne znaczenie, ponieważ dzięki temu lekarze, policjanci, żołnierze i przedstawiciele innych kluczowych zawodów mogli wykonywać swoje obowiązki, mając zapewnioną opiekę dla swoich dzieci. Szkoły pełniły więc nie tylko funkcję edukacyjną, ale również wspierały funkcjonowanie całego państwa w wyjątkowo trudnym czasie.

Dlatego uważam, że w dyskusji o naszej pracy, warunkach zatrudnienia i walce o należne nam prawa nie możemy pomijać kwestii odpowiedzialności za młode pokolenie. To nie oznacza, że pracownicy oświaty mają rezygnować z walki o swoje interesy. Oznacza natomiast, że musimy szukać takich rozwiązań, które pozwolą skutecznie zabiegać o nasze prawa, a jednocześnie uwzględnią dobro dzieci i młodzieży. Właśnie w tym widzę szczególny wymiar etyki zawodowej i misji, która wiąże się z pracą w oświacie.

Jak na przestrzeni lat zmieniło się Pana postrzeganie zawodu nauczyciela? 

Moja droga do zawodu nauczyciela była nieco bardziej kręta. Studiowałem na AWF w Warszawie. Przejście od piłki nożnej do pracy w szkole było więc dość dynamiczne i w dużej mierze wynikało z tego, jak potoczyło się moje życie. Z jednej strony potrzebowałem większej stabilizacji, a z drugiej kariera piłkarska nie dawała mi pewności co do przyszłości. Dodatkowo pojawiła się pandemia, która jeszcze bardziej wpłynęła na moją sytuację zawodową.

Nie miałem wobec pracy nauczyciela jakichś szczególnych wyobrażeń czy wygórowanych oczekiwań. Była to przede wszystkim decyzja życiowa i naturalny kierunek, który pozwalał mi połączyć potrzebę stabilizacji z czymś, co zawsze sprawiało mi przyjemność. Bardzo dobrze odnajdywałem się w pracy z młodzieżą, nigdy nie miałem problemu z nawiązywaniem relacji z młodymi ludźmi, dlatego wejście do szkoły nie było dla mnie czymś zupełnie obcym. Nie ukrywam jednak, że nadal tęsknię za boiskiem. Brakuje mi piłki nożnej, atmosfery treningów i samej gry. Nie oznacza to oczywiście, że traktuję pracę w szkole jako rozwiązanie zastępcze czy coś, z czym nie jestem związany emocjonalnie. Wręcz przeciwnie - praca z młodzieżą daje mi ogromną satysfakcję i poczucie spełnienia. To coś, w czym naprawdę dobrze się odnajduję i co sprawia mi wiele radości. 

Czy na przestrzeni lat pojawił się w Pana głowie moment zwątpienia, w którym pomyślał Pan, żeby zostawić pracę w szkole i spróbować swoich sił w zupełnie innej branży? 

Takie myśli czasami się pojawiają i myślę, że jest to zupełnie naturalne, niezależnie od tego, jaki zawód wykonujemy. W każdej pracy napotykamy różne trudności, pojawiają się momenty zwątpienia i zastanawiamy się, czy moglibyśmy robić coś innego. Tym bardziej że ja sam jestem jeszcze stosunkowo młodym nauczycielem - pracuję w tym zawodzie dopiero szósty rok.

Jednocześnie wiem, że trudno byłoby mi wyobrazić sobie życie zawodowe bez pracy z młodzieżą. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której przestaję angażować młodych ludzi, motywować ich do działania i uczestniczyć w ich rozwoju, nie tylko sportowym, ale również wychowawczym. To daje mi poczucie sensu i sprawia, że czuję się na swoim miejscu.

Dlatego na tę chwilę nie myślę o żadnej radykalnej zmianie zawodowej. Mam w sobie poczucie misji i przekonanie, że chcę nadal pracować w szkole, niezależnie od tego, jakie wyzwania przyniesie przyszłość. Nie wykluczam oczywiście, że kiedyś pojawi się możliwość powrotu do piłki nożnej, bo to wciąż ważna część mojego życia. Nie chciałbym jednak, żeby odbyło się to kosztem pracy z młodzieżą. Jeśli miałbym szukać dla siebie nowych możliwości, to raczej w taki sposób, żeby móc połączyć te dwie pasje, a nie całkowicie rezygnować z jednej z nich.

Czy po ostatnich atakach nożowników w Ostrołęce i Leszczydole-Nowinach zaszły jakieś zmiany w funkcjonowaniu szkoły, w której Pan pracuje?

Rzeczywiście, bezpośrednio po tych wydarzeniach dało się odczuć pewną niepewność, a nawet lekki strach. Chciałbym jednak podkreślić, że mówię o własnych odczuciach, ponieważ trudno wypowiadać się w imieniu innych nauczycieli - każdy z nas przeżywa takie sytuacje na swój sposób. Myślę, że poczucie niepokoju jest w takich okolicznościach czymś zupełnie naturalnym. 

Pierwsze dni, a szczególnie piątek [9 października - przyp. red.[, były trudne. Również dzisiaj atmosfera pozostaje napięta - wszyscy myślą o tym, co się wydarzyło, i rozmawiają na ten temat. Jednocześnie widać już, że młodzież stopniowo odzyskuje spokój. W piątek uczniów było mniej, natomiast dzisiaj [12 października - przyp. red.] frekwencja była wyraźnie większa. Powoli więc wracamy do codzienności. Nie oznacza to jednak, że możemy zapomnieć o tym, co się stało. Jesteśmy teraz znacznie bardziej wyczuleni na wszelkie niepokojące sygnały i każdą sytuację, która mogłaby wzbudzić nasze obawy, traktujemy z jeszcze większą uwagą i ostrożnością.

Czy rozmawialiście o tych wydarzeniach w gronie pedagogicznym? Czy odbyły się spotkania, podczas których mogliście omówić tę sytuację i zastanowić się, jak najlepiej przygotować się na podobne zdarzenia w przyszłości?

Tak, jak najbardziej. Tutaj fantastyczną pracę, zarówno w jednej, jak i w drugiej szkole, robi dyrekcja. Panie robią świetną robotę, bo są spotkania, są już informacje, są szkolenia dotyczące tego, na co jesteśmy w stanie zareagować w tak dramatycznej, ale też nowej sytuacji, bo tego przecież nigdy nie było. Reakcja jest jak najbardziej dobra. Są spotkania z młodzieżą i są spotkania z odpowiednimi osobami ze służb czy z policji, które mówią, na co trzeba zwracać uwagę, jak trzeba zareagować i tak dalej. 

Czy według Pana należałoby coś zrobić, żeby zapobiegać takim tragediom? Pojawiają się głosy, że w każdej szkole powinny pojawić się bramki wykrywające niepożądane przedmioty tak jak na lotniskach.

Każde rozwiązanie, które może zwiększyć poziom bezpieczeństwa, jest warte rozważenia. Trzeba jednak pamiętać, że wprowadzenie dodatkowych środków ostrożności może wiązać się również z koniecznością zmian w codziennym funkcjonowaniu szkoły. Przykładowo, na szkolnej stołówce należałoby być może zastąpić tradycyjne sztućce plastikowymi lub papierowymi.

Uważam, że wszelkie działania zwiększające bezpieczeństwo są istotne, ale należy również zadać sobie pytanie, czy w polskich realiach, w których do tej pory nie mieliśmy do czynienia z takimi sytuacjami na podobną skalę, wprowadzenie tak radykalnych rozwiązań nie wywołałoby dodatkowego niepokoju, a nawet paniki. Z jednej strony mogłyby one zwiększyć poczucie bezpieczeństwa, z drugiej jednak - potęgować strach i wrażenie zagrożenia. Dlatego trudno mi jednoznacznie ocenić, czy takie rozwiązania byłyby właściwe. 

Czy jako nauczyciele rozmawialiście z uczniami o ich emocjach i o tym, jak postrzegają całą tę sytuację? Czy staraliście się stworzyć im przestrzeń do rozmowy, aby mogli podzielić się swoimi obawami, stresem i niepokojem? 

Tak, jak najbardziej. Mamy też piony wsparcia psychologicznego, są spotkania. My też na naszych zajęciach rozmawialiśmy z uczniami, mówiliśmy, że są bezpieczni w szkołach, że jeżeli cokolwiek ich wzbudza, nawet coś bardzo błahego, coś, co im się wydaje wręcz infantylne, jakiś ich niepokój, to jak najbardziej mogą do nas z tym przyjść.

Rozmawialiśmy też na świetlicy szkolnej o tych sytuacjach, nie tyle o samej sytuacji, ale też po prostu o tym, że to się zadziało, ale co też możemy zrobić, jak możemy przeciwdziałać i żeby uczniowie przekazywali nam natychmiast jakiekolwiek niepokojące sygnały. Cała kadra szkolna dokłada wszelkich starań, aby skutecznie radzić sobie z trudnymi i nieprzyjemnymi sytuacjami, a także zapewniać uczniom wsparcie i poczucie bezpieczeństwa w tym wymagającym czasie.

Co daje Panu satysfakcję z pracy z młodzieżą?

Największą satysfakcję daje mi uśmiech uczniów, ich radość z zajęć i świadomość, że mogę przekazać im wiedzę oraz pokazać rzeczy, których sam nie miałem możliwości doświadczyć w czasach swojej edukacji. Świat się rozwija, mamy coraz więcej możliwości, nowoczesnego sprzętu i różnorodnych metod, które pozwalają angażować młodzież. Cieszy mnie, że uczniowie chętnie z tego korzystają, sprawia im to radość i z przyjemnością wracają na kolejne zajęcia.

Dużo znaczą dla mnie również spotkania z absolwentami. Kiedy mijam na ulicy byłych uczniów i uczennice, którzy uśmiechają się na mój widok, zatrzymują się, żeby porozmawiać i przywitać się, czuję, że nasza wspólna praca miała sens. Widzę wtedy, że relacja, którą udało nam się zbudować, nie kończy się wraz z opuszczeniem murów szkoły, a kontakt z nauczycielem może być dla młodego człowieka czymś pozytywnym i ważnym.

Czy nauczyciel może być jednocześnie autorytetem, mentorem i przyjacielem ucznia? Czy da się połączyć te role, zachowując odpowiednie granice w relacji z młodym człowiekiem?

Myślę, że wiele zależy od zmieniających się czasów i od tego, czy potrafimy się do nich dostosować. Ja sam, zarówno jako nauczyciel, jak i trener, staram się być elastyczny i podążać za tymi zmianami. Amerykanie mają bardzo trafne określenie: flexible, czyli elastyczny. Uważam, że ta umiejętność jest dziś niezwykle ważna w pracy z młodymi ludźmi.

Trzeba jednak pamiętać, że granica między byciem autorytetem a nadmiernym spoufaleniem się z uczniem jest bardzo cienka. Nie nazwałbym nauczyciela przyjacielem ucznia, bo to być może zbyt daleko idące określenie. Można jednak zbudować relację opartą na zaufaniu, w której nauczyciel jest osobą, na którą młody człowiek może liczyć. Kimś, kto go wesprze, stanie po jego stronie, kiedy będzie tego potrzebował, ale jednocześnie potrafi zwrócić mu uwagę, gdy sytuacja tego wymaga. Chodzi o to, by być autorytetem, ale nie osobą autorytarną.

Uważam, że połączenie tych ról jest możliwe, wymaga jednak dużej uważności i świadomości własnych granic. Trzeba dbać o to, by relacja z uczniem nie stała się zbyt poufała i nie zatraciła swojego profesjonalnego charakteru. Ma to szczególne znaczenie w dzisiejszych czasach, kiedy media społecznościowe i internet mają ogromną siłę oddziaływania. Jedno zdjęcie, jedna wypowiedź czy sytuacja wyrwana z kontekstu mogą wywołać niepotrzebne reakcje i prowadzić do nieporozumień. Dlatego tak ważne jest, by budować bliskie, oparte na zaufaniu relacje z uczniami, a jednocześnie zachowywać rozsądne i jasno określone granice.

Gdyby miał Pan możliwość wprowadzenia zmian w polskiej szkole, co według Pana powinno się zmienić?

W moim odczuciu polski system edukacji poszedł dość daleko w kierunku integracji, co oczywiście ma swoje zalety, ale wiąże się również z pewnymi wyzwaniami. Są uczniowie, którzy mierzą się z poważnymi trudnościami i wymagają szczególnego wsparcia. Oczywiście powinni je otrzymywać, jednak zdarza się, że mimo zaangażowania nauczycieli i zapewnionej pomocy nie są w stanie sprostać wszystkim oczekiwaniom, jakie stawia przed nimi szkoła. To rodzi pytania o to, jak najlepiej dostosować system do potrzeb poszczególnych uczniów, a jednocześnie zadbać o warunki nauki dla całej klasy.

Chciałbym również, żeby nauczyciele mieli nieco większe możliwości reagowania na niewłaściwe zachowania uczniów, na przykład poprzez możliwość zawieszenia ich w określonych prawach. Uważam, że są to kwestie, które warto byłoby zmienić, aby ułatwić nauczycielom codzienną pracę. Podkreślam, że jest to moje osobiste zdanie.

Iwona Smyrak
Więcej o: